Dostępna komunikacja: prosty język + struktura + tekst alternatywny

Dostępna komunikacja oznacza projektowanie wiadomości w taki sposób, aby każdy — w tym osoby korzystające z czytników ekranu lub osoby z niepełnosprawnością poznawczą — mógł ją zrozumieć. Na przykład zamiast opisywać link słowami „kliknij tutaj”, napisz „pobierz sprawozdanie dotyczące danych klimatycznych”, aby znaczenie linku było zrozumiałe również poza kontekstem. Prosty język pozwala unikać żargonu, na przykład używać słowa „używać” zamiast „użytkować”, a właściwa struktura oznacza stosowanie nagłówków, wypunktowań i krótkich akapitów dzielących tekst na mniejsze części. Tekst alternatywny opisuje obrazy osobom, które nie mogą ich zobaczyć, dlatego określenie „wykres przedstawiający kwartalny wzrost sprzedaży” jest lepsze niż samo słowo „obraz”.

Częstym podstępem na egzaminie jest przedstawienie wiadomości zawierającej niejasny link, na przykład „czytaj więcej”, i pytanie, czy jest ona dostępna — odpowiedź brzmi: nie, ponieważ link nie opisuje miejsca, do którego prowadzi. Innym przykładem jest zwarty blok tekstu bez nagłówków; należy wskazać go jako niedostępny. Aby szybko wykrywać błędy, sprawdź, czy każdy link zaczyna się od czasownika informującego o tym, co nastąpi po jego kliknięciu, oraz czy jakiś obraz nie ma tekstu alternatywnego. Zwracaj także uwagę na formatowanie, w którym znaczenie przekazywane jest wyłącznie za pomocą koloru, na przykład czerwony tekst oznaczający „pilne”, ponieważ osoby z zaburzeniami rozpoznawania barw mogą tego nie zauważyć.

Aby zapamiętać pięć elementów, użyj skrótu „PLSA” — prosty język, opisowe linki, przejrzysta struktura, obecność tekstu alternatywnego. Gdy w pytaniu pojawia się wiadomość cyfrowa, przeanalizuj ją w myślach zgodnie z PLSA: jeśli brakuje któregokolwiek elementu, wiadomość nie jest w pełni dostępna. Dzięki temu nie będziesz traktować dostępności jako opcjonalnego dodatku, lecz jako konkretną listę kontrolną, którą można zastosować w kilka sekund.