Prawo do usunięcia danych: trzy przesłanki i trzy czynniki równoważące

Prawo do usunięcia danych, często nazywane prawem do bycia zapomnianym, nie jest bezwarunkowym prawem do ich skasowania. Ma zastosowanie wyłącznie po spełnieniu określonych warunków: dane nie są już potrzebne do celu, w którym zostały pierwotnie zebrane, osoba fizyczna wycofuje zgodę albo dane były przetwarzane niezgodnie z prawem. Kluczowe jest rozróżnienie między prostym żądaniem a żądaniem sprzecznym z obowiązkiem prawnym, interesem publicznym lub wolnością wypowiedzi. Jeżeli scenariusz dotyczy dziennikarza, organu podatkowego lub dokumentacji dotyczącej zdrowia publicznego, prawo to niemal na pewno nie znajdzie zastosowania.

Aby uniknąć pułapek, należy najpierw zawsze sprawdzić trzy kwestie: czy istnieje prawny obowiązek przechowywania danych (np. dokumentację księgową należy przechowywać przez wiele lat)? Czy przetwarzanie służy zdrowiu publicznemu lub celom archiwalnym? Czy dane są wykorzystywane w ramach wolności wypowiedzi? Jeżeli zachodzi którakolwiek z tych okoliczności, usunięcie danych jest wykluczone. Szybka metoda eliminacji: jeżeli w scenariuszu wspomniano o nakazie sądowym, organie regulacyjnym lub archiwum badawczym, żądanie usunięcia danych nie zostanie uwzględnione. Należy też pamiętać, że prawo to dotyczy danych osobowych — jeżeli dane zostały zanonimizowane, art. 17 w ogóle nie ma zastosowania.

Sprawdź swoją wiedzę na tym przykładzie: obywatel zwraca się do szpitala o usunięcie swojej historii choroby, ponieważ nie wyraża już zgody na jej przetwarzanie. Czy prawo do usunięcia danych ma zastosowanie? Nie — nadrzędne znaczenie mają względy zdrowia publicznego i obowiązki prawne. To jedno rozróżnienie — zgoda a obowiązek prawny — jest najczęstszym punktem zwrotnym w pytaniach egzaminacyjnych. Jeżeli zapamiętasz ten jeden czynnik równoważący, unikniesz największego błędu związanego z tą kartą.