Δικαίωμα διαγραφής: τρεις προϋποθέσεις και τρία αντίβαρα

Το δικαίωμα διαγραφής, που συχνά αποκαλείται δικαίωμα στη λήθη, δεν είναι ένα γενικό κουμπί διαγραφής. Εφαρμόζεται μόνο όταν πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις: τα δεδομένα δεν χρειάζονται πλέον για τον αρχικό σκοπό τους, το άτομο ανακαλεί τη συγκατάθεσή του ή τα δεδομένα υποβλήθηκαν σε παράνομη επεξεργασία. Η βασική διάκριση είναι μεταξύ ενός απλού αιτήματος και ενός αιτήματος που συγκρούεται με νομική υποχρέωση, το δημόσιο συμφέρον ή την ελευθερία της έκφρασης. Αν το σενάριο αφορά δημοσιογράφο, φορολογική αρχή ή αρχείο δημόσιας υγείας, το δικαίωμα σχεδόν βέβαια δεν ισχύει.

Για να αποφύγετε παγίδες, ελέγχετε πάντοτε πρώτα τρία πράγματα: υπάρχει νομική υποχρέωση διατήρησης των δεδομένων (π.χ. τα λογιστικά αρχεία πρέπει να τηρούνται επί σειρά ετών); Εξυπηρετεί η επεξεργασία τη δημόσια υγεία ή την αρχειοθέτηση; Χρησιμοποιούνται τα δεδομένα για την άσκηση της ελευθερίας της έκφρασης; Αν ισχύει οποιοδήποτε από αυτά, η διαγραφή αποκλείεται. Ένα γρήγορο τέχνασμα αποκλεισμού: αν το σενάριο αναφέρει δικαστική εντολή, ρυθμιστική αρχή ή ερευνητικό αρχείο, το δικαίωμα διαγραφής δεν θα ευδοκιμήσει. Να θυμάστε επίσης ότι το δικαίωμα αφορά δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα — αν τα δεδομένα είναι ανωνυμοποιημένα, το άρθρο 17 δεν εφαρμόζεται καθόλου.

Ελέγξτε τον εαυτό σας με το εξής: ένας πολίτης ζητά από νοσοκομείο να διαγράψει το ιατρικό ιστορικό του επειδή δεν συναινεί πλέον. Εφαρμόζεται το δικαίωμα διαγραφής; Όχι — η δημόσια υγεία και οι νομικές υποχρεώσεις υπερισχύουν. Αυτή η μόνη αντίθεση — συγκατάθεση έναντι νομικής υποχρέωσης — είναι το συνηθέστερο σημείο καμπής στις εξετάσεις. Αν μπορείτε να θυμάστε αυτό το αντίβαρο, θα αποφύγετε το μεγαλύτερο λάθος σε αυτή την κάρτα.