Ujawnianie deepfake’ów: zasada przejrzystości

Zasada AI Act dotycząca deepfake’ów jest prosta: jeżeli treść została sztucznie wygenerowana lub zmanipulowana tak, aby wydawała się autentyczna, należy ten fakt ujawnić. Dotyczy to obrazów, nagrań dźwiękowych i materiałów wideo, które mogłyby skłonić daną osobę do uznania ich za prawdziwe. Kluczowe jest odróżnienie ich od drobnych modyfikacji, takich jak korekta kolorów lub nieszkodliwe filtry, które nie są uznawane za deepfake’i. Rozporządzenie ma chronić ludzi przed wprowadzaniem w błąd, zwłaszcza w takich kontekstach jak wiadomości, polityka czy reputacja osobista.

Na potrzeby egzaminu należy pamiętać, że ujawnienie jest zasadą, istnieją jednak ograniczone wyjątki. Zwolnione z tego obowiązku mogą być na przykład deepfake’i wykorzystywane w satyrze, ekspresji artystycznej lub do zgodnych z prawem celów organów ścigania. Prosty sposób eliminowania odpowiedzi: jeżeli pytanie opisuje deepfake bez wskazania okoliczności uzasadniających wyjątek, należy wybrać odpowiedź wymagającą ujawnienia. Kolejna wskazówka: należy zwracać uwagę na sformułowania takie jak „wyłącznie w celach rozrywkowych” lub „wyraźnie oznaczone jako parodia” — sygnalizują one możliwy wyjątek. Nie należy zakładać, że wszystkie deepfake’i są zakazane; zasada dotyczy przejrzystości, a nie zakazu.

Aby sprawdzić swoją wiedzę, zadaj sobie pytanie: „Czy rozsądna osoba mogłaby bez odpowiedniego oznaczenia dać się zwieść tej treści?”. Jeżeli tak, konieczne jest ujawnienie. Pomocna analogia: deepfake można traktować jak „cyfrową maskę” — zawsze trzeba poinformować, że jest to maska, chyba że w oczywisty sposób mamy do czynienia z balem kostiumowym (satyrą lub sztuką). Pozwala to skupić się na zasadzie przejrzystości, a nie na ogólnych zakazach.