Dekompozycja: podziel problem na części, ale go nie rozdrabniaj

Dekompozycja oznacza dzielenie złożonego problemu na mniejsze, łatwe do opanowania podproblemy, z których każdy rozwiązuje się oddzielnie. Pomyśl o planowaniu konferencji: nie rezerwujesz miejsca, nie zapraszasz prelegentów i nie organizujesz cateringu jednocześnie; dzielisz przedsięwzięcie na zadania takie jak wybór miejsca, sporządzenie listy prelegentów i zaplanowanie menu. W testach EPSO najważniejsze jest odróżnienie dekompozycji od abstrakcji, która ukrywa zbędne szczegóły, oraz od rozpoznawania wzorców, które polega na znajdowaniu cech wspólnych różnych problemów. Dekompozycja dotyczy wyłącznie podziału pracy, a nie jej upraszczania ani dokonywania porównań.

Szybka metoda eliminacji: jeśli scenariusz opisuje grupowanie zadań według rodzaju lub kolejności, chodzi o dekompozycję; jeśli opisuje pomijanie pewnych szczegółów, aby skupić się na całościowym obrazie, chodzi o abstrakcję. Kolejna wskazówka: wynikiem dekompozycji często jest lista zadań do wykonania lub schemat blokowy z oddzielnymi odgałęzieniami, natomiast rozpoznawanie wzorców polegałoby na dopasowaniu nowego problemu do znanego szablonu. Uważaj na pytania, w których pojęcia te są ze sobą mieszane, zwłaszcza gdy problem wymaga zarówno podziału na części, jak i znajdowania podobieństw; prawidłowa odpowiedź zależy od tego, który krok następuje jako pierwszy.

Aby się sprawdzić, wybierz dowolny codzienny problem, na przykład przygotowanie potrawy według nowego przepisu, i wymień w myślach podproblemy: zebranie składników, przygotowanie przyborów, wykonanie kolejnych czynności. Jeśli potrafisz je rozdzielić bez pomijania szczegółów ani porównywania z innymi przepisami, stosujesz dekompozycję. Pamiętaj: jeśli odpowiedź wiąże się z zasadą „dziel i zwyciężaj”, chodzi o dekompozycję; jeśli wiąże się z „pomijaniem i upraszczaniem”, chodzi o abstrakcję.