Kopia zapasowa 3-2-1: zasada i związana z nią pułapka dotycząca oprogramowania ransomware

Zasada tworzenia kopii zapasowych 3-2-1 oznacza przechowywanie trzech kopii danych na dwóch różnych rodzajach nośników, przy czym jedna kopia znajduje się poza główną lokalizacją lub w odizolowanym środowisku. Możesz na przykład przechowywać plik roboczy na laptopie, kopię zapasową na zewnętrznym dysku twardym, a kolejną kopię w usłudze chmurowej, która nie jest automatycznie synchronizowana. Kluczowa różnica polega na tym, że usługi synchronizacji z chmurą, takie jak Dropbox lub OneDrive, nie stanowią prawdziwych kopii zapasowych, ponieważ w przypadku usunięcia pliku lub zaszyfrowania go przez oprogramowanie ransomware zmiana zostanie zsynchronizowana ze wszystkimi kopiami, przez co nie pozostanie żadna niezmieniona wersja.

Aby uniknąć typowych błędów, pamiętaj, że „2 rodzaje nośników” muszą być fizycznie różne, na przykład dysk twardy i taśma albo dysk twardy i usługa chmurowa przechowująca dane w odrębnej infrastrukturze. Nie uznawaj dwóch partycji na tym samym dysku za różne nośniki. Ponadto kopia przechowywana poza główną lokalizacją powinna znajdować się w innym miejscu fizycznym lub być odseparowana od sieci (air-gapped), co oznacza, że gdy nie jest używana, pozostaje niepodłączona do sieci. Szybka metoda eliminacji odpowiedzi: jeżeli w pytaniu „synchronizacja z chmurą” została przedstawiona jako metoda tworzenia kopii zapasowej, sprawdź, czy wspomniano o wersjonowaniu lub odzyskiwaniu danych z określonego punktu w czasie; bez tych funkcji nie jest to kopia zapasowa.

Prosty sposób na sprawdzenie swojej wiedzy: wyobraź sobie, że oprogramowanie ransomware atakuje Twój komputer. Jeżeli wszystkie kopie są dostępne z tej samej sieci, nie spełniasz zasady 3-2-1. Kopia przechowywana poza główną lokalizacją musi być odporna na ten atak, dlatego myśl o niej jako o „jednej kopii, której ransomware nie może naruszyć”.