Δείκτης αυτονομίας: τι πραγματικά αξιολογούν τα επίπεδα επάρκειας

Η βασική μεταβολή καθώς ανεβαίνετε στα επίπεδα επάρκειας δεν είναι απλώς ότι γνωρίζετε περισσότερα γεγονότα· είναι ο βαθμός ανεξαρτησίας με τον οποίο εργάζεστε και το πόσο ασαφή γίνονται τα προβλήματα. Στα χαμηλότερα επίπεδα, ακολουθείτε βήμα προς βήμα οδηγίες για απλές εργασίες. Στα υψηλότερα επίπεδα, ορίζετε μόνοι σας το πρόβλημα, επιλέγετε τη μέθοδο και αξιολογείτε το αποτέλεσμα με ελάχιστη ή καμία επίβλεψη. Για παράδειγμα, μπορεί να ζητηθεί από χρήστη Επιπέδου 1 να «ταξινομήσει αυτό το υπολογιστικό φύλλο κατά ημερομηνία», ενώ ένας χρήστης Επιπέδου 6 πρέπει να αποφασίσει ποια δεδομένα θα συλλέξει, πώς θα τα αναλύσει και αν τα αποτελέσματα είναι αξιόπιστα.

Μια συνηθισμένη παγίδα είναι να εκλαμβάνεται μια δύσκολη αλλά σαφώς ορισμένη εργασία ως εργασία υψηλής επάρκειας. Αν η ερώτηση σάς δίνει σαφή βήματα ή μία μόνο ορθή απάντηση, πιθανότατα αφορά Επίπεδο 2 ή 3, ακόμη και αν το περιεχόμενο είναι προχωρημένο. Για να εντοπίσετε το πραγματικό επίπεδο, αναζητήστε ενδείξεις για το ποιος θέτει τον στόχο: αν η εργασία λέει «σας ζητείται να» ή «ακολουθήστε τη διαδικασία», η αυτονομία είναι χαμηλή. Αν λέει «εντοπίζετε την ανάγκη» ή «αξιολογείτε το αποτέλεσμα», είναι υψηλή. Ελέγξτε επίσης τα ρήματα γνωστικής διεργασίας: τα «θυμάμαι» και «εφαρμόζω» είναι χαμηλότερου επιπέδου· τα «αξιολογώ» και «δημιουργώ» είναι υψηλότερου.

Για έναν γρήγορο έλεγχο, αναρωτηθείτε: «Θα χρειαζόταν ένας ικανός συνάδελφος να ελέγξει τη δουλειά μου ή να μου δώσει το επόμενο βήμα;» Αν ναι, πρόκειται για χαμηλή αυτονομία. Αν εγώ θα ήμουν εκείνος που θα έλεγχε τη δική του δουλειά, είναι υψηλή. Αυτή η μία ερώτηση διαχωρίζει τη δυσκολία μιας συνήθους εργασίας από την πραγματική επάρκεια στα περισσότερα εξεταστικά σενάρια.