Consultation procedure: przewodnik w formie audio

Gdybym wyjaśniał zagadnienie Consultation procedure nowemu współpracownikowi w Brukseli, nie zaczynałbym od definicji. Zacząłbym od nakreślenia sytuacji. Ta fiszka należy do rozdziału Ch.3 Legislative Procedures. Jej szerszy kontekst jest następujący: procedury decydują o tym, jak idea polityczna staje się wiążącym aktem prawnym UE. Sedno jest proste: The Council adopts the act, but must first obtain the (non-binding) opinion of the European Parliament.

Jest to istotne, ponieważ historia UE rzadko stanowi zbiór oderwanych od siebie faktów. To ciąg decyzji, kompromisów i ich instytucjonalnych konsekwencji. W tym przypadku warto zwrócić uwagę na następujący niuans: The Council is not bound by the opinion but must wait for it. Used e.g. in some tax and competition matters. To zdanie zmienia fiszkę z testu pamięci w element służący zrozumieniu zagadnień politycznych i prawnych.

Dobry urzędnik UE dostrzega strukturę kryjącą się za opowieścią. Kto działa? Która instytucja ma odpowiednie uprawnienia? Jaki traktat, procedura lub instrument polityki nadaje temu działaniu moc? W przypadku pojęcia należy najpierw zapytać, jaki problem Unia próbowała rozwiązać. Gdy praktyczna potrzeba staje się jasna, łatwiej zrozumieć sformułowanie. W ten sam sposób konstruuje się odpowiedzi rozpraszające w testach EPSO. Brzmią znajomo, ale jeden szczegół instytucjonalny się nie zgadza.

Proszę potraktować Art. 289(2) TFEU jako punkt odniesienia. Następnie proszę płynnie wypowiedzieć na głos jedno zdanie: Consultation procedure ma znaczenie, ponieważ The Council adopts the act, but must first obtain the (non-binding) opinion of the European Parliament. Jeśli zdanie brzmi naturalnie, nie jest to już tylko zapamiętywanie fiszki. Uczą się Państwo wyjaśniać Unię jako żywy system.