Ψευδωνυμοποιημένα ≠ ανώνυμα: η παγίδα της επαναταυτοποίησης στον GDPR

Η ψευδωνυμοποίηση αντικαθιστά τα άμεσα αναγνωριστικά στοιχεία (όπως τα ονόματα) με κωδικούς, αλλά τα αρχικά δεδομένα εξακολουθούν να υπάρχουν αλλού. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος που διαθέτει το κλειδί — ή πρόσβαση σε άλλα σύνολα δεδομένων — μπορεί να συνδέσει τον κωδικό με ένα πραγματικό πρόσωπο. Τα πραγματικά ανώνυμα δεδομένα, αντίθετα, δεν μπορούν να συνδεθούν με άτομο με κανένα μέσο, ακόμη και με πρόσθετες πληροφορίες. Ο GDPR θέτει υψηλό όριο για την ανωνυμία: αν η επαναταυτοποίηση είναι στην πράξη δυνατή, τα δεδομένα εξακολουθούν να είναι προσωπικά.

Σε ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής, προσέξτε επιλογές που ισχυρίζονται ότι τα ψευδωνυμοποιημένα δεδομένα εξαιρούνται από τον GDPR. Αυτό είναι σχεδόν πάντοτε λάθος. Ένα ακόμη τέχνασμα: αν ένα σενάριο λέει ότι «το κλειδί διαγράφηκε», ρωτήστε αν τα δεδομένα θα μπορούσαν ακόμη να επαναταυτοποιηθούν μέσω άλλων πηγών, π.χ. αρχείων καταγραφής τοποθεσίας ή ιστορικού αγορών. Αν ναι, δεν είναι ανώνυμα. Μια χρήσιμη κίνηση αποκλεισμού είναι να ελέγξετε αν ο υπεύθυνος επεξεργασίας διατηρεί οποιαδήποτε δυνατότητα επανασύνδεσης — αν τη διατηρεί, πρόκειται για ψευδωνυμοποιημένα και όχι για ανώνυμα δεδομένα.

Για να ελέγξετε τον εαυτό σας, φανταστείτε ένα σύνολο δεδομένων όπου τα ονόματα αντικαθίστανται από τυχαία αναγνωριστικά, αλλά τα αναγνωριστικά αποθηκεύονται σε χωριστό αρχείο. Ρωτήστε: «Μπορούν τα αναγνωριστικά να αντιστοιχιστούν ξανά με ονόματα μέσω αυτού του αρχείου;» Αν ναι, τα δεδομένα είναι ψευδωνυμοποιημένα και εξακολουθούν να αποτελούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Ένα σύντομο βοήθημα μνήμης: ψευδωνυμοποιημένα = αναστρέψιμα με κλειδί· ανώνυμα = μη αναστρέψιμα εκ σχεδιασμού.