GDPR άρθρο 6: έξι νομικές βάσεις, όχι μόνο η συγκατάθεση

Το άρθρο 6 του GDPR απαριθμεί έξι νομικές βάσεις για την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα: συγκατάθεση, σύμβαση, νομική υποχρέωση, ζωτικά συμφέροντα, εκτέλεση καθήκοντος προς το δημόσιο συμφέρον και έννομα συμφέροντα. Πολλοί θεωρούν εσφαλμένα ότι η συγκατάθεση είναι η μόνη επιλογή, αλλά είναι απλώς μία από τις έξι. Για παράδειγμα, εργοδότης που επεξεργάζεται στοιχεία μισθοδοσίας δεν χρειάζεται συγκατάθεση — στηρίζεται σε νομική υποχρέωση ή σε σύμβαση. Η βασική διάκριση είναι ότι η συγκατάθεση απαιτεί σαφή θετική ενέργεια από το υποκείμενο των δεδομένων, ενώ οι άλλες βάσεις συχνά απορρέουν από νομικά καθήκοντα ή οργανωτικές ανάγκες.

Για να αποκλείσετε λανθασμένες απαντήσεις σε μια ερώτηση, ελέγξτε πρώτα αν η επεξεργασία απαιτείται από τον νόμο ή από σύμβαση — αν ναι, δεν απαιτείται συγκατάθεση. Δεύτερον, να θυμάστε ότι τα «ζωτικά συμφέροντα» εφαρμόζονται μόνο σε καταστάσεις ζωής ή θανάτου, όπως η επείγουσα ιατρική φροντίδα. Τρίτον, τα «έννομα συμφέροντα» είναι η ευρύτερη βάση, αλλά δεν μπορούν να υπερισχύουν των δικαιωμάτων του υποκειμένου των δεδομένων· συχνά καλύπτουν την πρόληψη απάτης ή την απευθείας εμπορική προώθηση. Ένα γρήγορο τέχνασμα αποκλεισμού: αν το σενάριο αφορά δημόσια αρχή, η «εκτέλεση καθήκοντος προς το δημόσιο συμφέρον» είναι πιθανότατα η βάση και όχι η συγκατάθεση.

Για να ελέγξετε τον εαυτό σας, αναρωτηθείτε: «Η επεξεργασία αυτή γίνεται λόγω νομικής υποχρέωσης, σύμβασης ή ανάγκης διάσωσης ζωής;». Αν ναι, αποκλείστε τη συγκατάθεση. Ως βοήθημα μνήμης, σκεφτείτε τις έξι βάσεις ως «C-C-L-V-P-L» (Consent, Contract, Legal obligation, Vital interests, Public task, Legitimate interests). Εξασκηθείτε στην αντιστοίχιση κάθε βάσης με παράδειγμα από τον πραγματικό κόσμο, όπως η μισθοδοσία (σύμβαση/νομική υποχρέωση) έναντι της εγγραφής σε ενημερωτικό δελτίο (συγκατάθεση).