Παραπληροφόρηση έναντι σκόπιμης παραπληροφόρησης: η πρόθεση είναι το κλειδί

Η βασική διαφορά συνοψίζεται στην πρόθεση. Η παραπληροφόρηση είναι ψευδής πληροφορία που κοινοποιείται χωρίς να είναι γνωστό ότι είναι ψευδής — το άτομο που τη διαδίδει πιστεύει ειλικρινά ότι είναι αληθινή. Αντιθέτως, η σκόπιμη παραπληροφόρηση δημιουργείται και διαδίδεται με εσκεμμένο σκοπό να εξαπατήσει, να παραπλανήσει ή να χειραγωγήσει. Για παράδειγμα, ένας συγγενής με καλή πρόθεση που κοινοποιεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια ψευδή συμβουλή υγείας διαδίδει παραπληροφόρηση· μια πολιτική εκστρατεία που κατασκευάζει μια ιστορία για να βλάψει έναν αντίπαλο διαδίδει σκόπιμη παραπληροφόρηση. Το περιεχόμενο μπορεί να φαίνεται πανομοιότυπο, αλλά η πρόθεση που το υποστηρίζει διαχωρίζει τις δύο έννοιες.

Στα σενάρια εξετάσεων, προσέξτε ενδείξεις σχετικά με την κατάσταση πνεύματος του ατόμου που κοινοποιεί την πληροφορία. Αν το κείμενο λέει ότι το άτομο «πίστευε» ή «εμπιστευόταν» την πηγή, αυτό παραπέμπει σε παραπληροφόρηση. Αν λέει ότι «γνώριζε ότι ήταν ψευδής» ή ότι «τη δημιούργησε για να προκαλέσει σύγχυση», πρόκειται για σκόπιμη παραπληροφόρηση. Μια συνηθισμένη παγίδα είναι η παρουσίαση ενός σεναρίου όπου ο αρχικός δημιουργός είχε πρόθεση να εξαπατήσει, αλλά το άτομο που το κοινοποιεί δεν είχε — η ερώτηση θα αφορά το άτομο που το κοινοποιεί, όχι τον δημιουργό. Εστιάζετε πάντα στο άτομο που περιγράφεται στο σενάριο.

Για να το εμπεδώσετε, θυμηθείτε τον έλεγχο του «I»: η Misinformation έχει «i» από το «innocent» (αθώος, χωρίς κακή πρόθεση), ενώ η disinformation έχει «di» από το «deliberate intent» (εσκεμμένη πρόθεση). Αν δείτε μια ερώτηση για ψευδείς ειδήσεις, ρωτήστε τον εαυτό σας: το άτομο που τις κοινοποίησε σκόπευε να πει ψέματα; Αν ναι, πρόκειται για σκόπιμη παραπληροφόρηση· αν όχι, πρόκειται για παραπληροφόρηση. Αυτό το τέχνασμα ενός γράμματος ξεκαθαρίζει τη σύγχυση.